16-01-11

Morgen is het mijn tweede chemo al !!

De tijd gaat snel zeggen we al wel eens . Zeker als we in de tijd terug gaan denken . En soms zou ik wel willen dat ik de tijd even kon stil zetten . Maar voor mij kunnen nu de volgende 4 maanden niet snel genoeg voorbij zijn . En ik moet bekennen dat de voorbije 2 weken precies ook redelijk snel zijn verlopen . Morgen is het al mijn tweede chemo en ik moet er maar 6 hebben . De voorbije 2 weken zijn dan ook al bij al zeer goed mee gevallen . Zeker de laatste week .  Ik voel duidelijk datmijn lichaam terug aan het versterken is zoals de behandeling het ook voorschrijft . Negens heb ik eigenlijk nog last van gehad , op de verkoudheid na dan . Maar dat is voor mij niks nieuw . Ik heb eigenlijk altijd een beetje een verkoudheid in de wintermaanden , maar ik heb daar nooit echt last van en neem er dus ook nooit iets voor in . Nu deze keer kon ik dat niet maken en kreeg vorige maandag dan ook antibioticum voorgeschreven dat ik dan maar netjes heb opgevolgd  .

Nu morgen moet ik s'morgens om 8 u al in Geel zijn voor mijn tweede chemo . Toch gek he . Ik voel me nu super goed en je weet dat je na morgen je weer ellendig gaat voelen . Ik ga naar het ziekenhuis om me ziek te laten maken ! Maar goed het is aan de eindstreep dat de prijzen uitgedeeld worden .

Natuurlijk mag alles ook niet te vlot verlopen he ! In een strijd moeten er toch wat opstakels zijn om de spanning er wat in te houden . Zo is er hier in huis het griepvirus aan het rond dolen . Het heeft ons Femke flink te pakken  ! En dat virus mag mij zeker niet te pakken  krijgen . Dus is oppassen de boodschap . Maar dat wil niet zeggen dat ik haar niet verzorg nu dat peggy werken is . Bij contact de handen goed wassen en voor de rest .......als het zo moet zijn dat ik griep krijg zal het zo zijn . Ik geloof nog maar heel weinig in alles kunnen voorkomen als ik dit of dat doe . Kanker krijgen was voor mij ook iets voor mensen die met hun gezondheid spelen . Ik kan mij maar 1 ding aanwrijven wat ik naar gezondheid toe iets anders aangepakt heb dan de normale voorschriften zijn , en dat is dat ik de helft minder slaap dan een gemiddeld persoon . Voor de rest leefde ik altijd super gezond . Niet naar de extreme kant , maar heel gewoon evenwichtig eetpatroon , bijna nooit alcohol op eens een frisse pint in de zomer maanden na . En dat ik sportief was , weet iedere lezer van mijn blog . En toch overkomt mij dit !! Mijn geloof , te leven naar een bepaald beeld om dan te zeggen ik ben goed bezig , is zeer zwaar aangetast .

Hoeveel keer ik me de vraag al gesteld heb , waarom ?  En ook zeer moeilijke conflicten komen nu naar boven . Zoals .....ik ben de dokters zeer dankbaar nu om wat ze allemaal kunnen en ze gaan daar tegenwoordig zeer ver in . 25 jaar geleden is mijn grootmoeder overleden bij het steken van een andere hartklep . Ik weet nog goed hoe hoog de spanning was bij ons voor deze ingreep . Nu is dat iets geworden voor tussen de soep en de patatten . Hadden ze toen al zover gestaan dan had mijn grootmoeder nu mogelijk nog geleefd . Waar ik mee wil zeggen , dokters verlengen ons leven . Maar is dat de bedoeling ? Is dat niet tegen de natuur ? Mensen in leven houden , in gelijk welke omstandigheden wordt als natuurlijk aanvaard . Maar mensen die het niet meer zien zitten om te leven in bepaalde omstandigheden en om euthanasi vragen , dat wordt als niet normaal beschouwd en doen ze nog altijd zeer moeilijk over . Het kan , maar .............  Nee nu bv. Morel . Ze reist van het ene ziekenhuis naar het andere op zoek naar haar wonder . Ik zou moeten zeggen dat ik haar doorzetting enorm bewonder . Maar ik zou dat in haar plaats niet kunnen en zeker niet willen door maken . Ik zou dadelijk kiezen voor euthanasi  . Of iemand die ze voor de helft invalide maken door hem in leven te houden . En zo worden veel mensen veel ouder dan jaren geleden , maar hoe  ? Ons peggy werk nu op een rusthuis en op 100 m van onze deur staat er ook één . Ik vind dat een zeer knap iets zo een rusthuis  . Mensen worden daar zeer goed verzorgt en dikwijls als de partner overleden is , hebben ze daar terug wat contact met adere leeftijdgenoten . Maar dan heb je ook in elk rusthuis zo een afdeling , waar eigenlijk niet echt nog mensen aanwezig zijn . Meer plantjes of nummers of levensechte poppen ......., Voor alles maar ook voor alles hebben ze hulp nodig , zijn niet meer bij verstand , dus herkennen niemand meer . Dan denk ik dikwijls  , willen deze mensen daar nu echt zijn ? Vinden die het fijn om op deze manier mogelijk 100 jaar te worden ? Is dit nu knap, dat dokters mensen op deze manier kunnen laten leven ? Om de 2 dagen naar de kunstnier / 6 - 7 keer per jaar voor een paar weken in het ziekenhuis........alles doen ze ervoor om mensen in leven te houden ondanks de kwaliteit ervan . Moeten ze dan zelf voor god spelen en u aan je lot over laten ? Nee !! Voor mijn part mogen ze dit doen , maar laat mensen wel zelf beslissen als ze dit nu eenmaal niet willen ! Als iemand op een waardige manier wil sterven zonder een bepaalde ingreep die een uitstel van x aantal jaren geeft aan de helft van zijn voorgaande mogelijkheden  ........Ik zou het wel weten ! 

Mijn hersenkronkel is dus samengevat . Waarom doen men zo moeilijk over levens beeindiging en  niet om het uitstellen van de dood ondanks alles ! Voor mij persoonlijk heb ik veel meer bang om gedwongen 100 jaar te worden als een plantje ten laste van iedereen , dan om op een bepaalde leeftijd te sterven in al mijn waarden !! 

Laat nu wel duidelijk zijn dat dit stukje niet geschreven is op basis van mijn kanker , maar meer op het lezen van bv. verslagjes over Morel en omstandigheden in mijn dichte omgeving en dit is iets waar ik al zeer lang zo over denk , maar nu iets meer naar voren komen zetten is . 

Ik ben dus mijn  dokters zeer dankbaar dat ze mij kunnen helpen om mijn leven verder te zetten zoals voordien . Moest ik mijn leven maar voor 50 % verder kunnen zetten na de behandeling , dan zou ik morgen zeker niet in het ziekenhuis zitten , maar op de vlieger om een wereldreis te maken met mijn gezin en dan na verloop van tijd......saluut , tot het volgende leven !! 

 

En nu niet komen aandraven met , .......je laat je gezin in de steek !! Ik zou daar alles voor doen , maar dan wel goed en niet half !!  

11:46 Gepost door marathonmanneke | Commentaren (10) |  Facebook

Commentaren

50% is nog altijd de helft hé, als die mensen die daar leven gelijk een plant een keuze moeten maken tussen euthanasie of hun leven verder kunnen zetten voor 50% dan zouden ze zeker voor dat laatste kiezen.

Gepost door: Stofke | 16-01-11

Ho, Mario, dit is inderdaad wel diep. Ik vind het ontzettend moeilijke vragen die je stelt. Gelukkig hoef ik ze niet op te lossen. Dat van dat rusthuis heb ik met mijn vader ervaren. Met mijn mama was dat de laatste maanden ook zo. Ze leefde als een plantje en je 'zag' dat ze afzag. Ik dacht dat ze er door zou komen. Ze had al zoveel overleefd, zelfs een serieuze operatie in de zomer. Maar goed, dit zijn uiteindelijk de 'laatste' vragen die je je stelt.
Als ik zelf ooit geconfronteerd word met zo'n situatie, dan hoop ik dat ik wijs ben om te doen wat ik in mijn hart wil doen en mij niet laat leiden door anderen. Ik hoop ook dat ik nog bij verstand ben om het te beslissen, want ook dat is niet evident.

Iets heel anders : die twee weken zijn inderdaad snel gegaan ! En het gaat je al bij al precies wel goed ! Hou vol ! Je zou een haasje moeten hebben naast je ;-)

Gepost door: kaat | 16-01-11

Veel sterkte Mario morgen, in gedachten zijn we bij u

Gepost door: RonKing | 16-01-11

Over een 8 tal jaren is mijn kameraad van de fiets gevallen en met het hoofd op de grond. Sindsdien zit hij in Overpelt in een leefwereld waar niets anders zitten dan hulpbehoevenden, langs de M.S. kliniek. Om de 14 dagen op zondag breng ik een bezoekje en als ik daar buitenkom denk ik ook dikwijls zou hij daar ook voor gekozen hebben? In mijn binnenste denk ik van niet maar ja, je hebt niet altijd zelf te beslissen. Hij heeft daar hele goeie verpleegsters en ze zijn hééél goed voor hem. Ik hoop voor hem dat hij gelukkig is in zijne wereld want praten gaat bijna niet en voor de rest is hij afhankelijk van het personeel. Daarom prijs ik mij gelukkig dat ik morgenvroeg kan gaan werken en dat de familie gezond blijft. Veel mensen wil ik altijd eens meenemen en dan beseffen ze pas hoe goed ze het hebben

Gepost door: Rudi Ceunen | 16-01-11

Dat van die nierdialyse vind ik persoonlijk geen goed voorbeeld. Vandaag de dag worden zelfs dialyses 's nachts gegeven zodat de mensen een perfect leven kunnen leiden. Ik heb vrienden in mijn dichte omgeving die dialyse-patiënt zijn en die leven eigenlijk niet anders dan wij en u.
Ik denk ook dat je niet op voorhand kan zeggen hoe je zal reageren als je einde nadert. Je neemt Morel als voorbeeld en die zei enkele maanden geleden dat ze euthanasie in overweging zou nemen indien het ooit zover zou komen. En zie nu, ze is echt aan het einde van haar latijn en toch klampt ze zich vast aan elk klein sprankeltje hoop dat er is. Veelal is ze slechts 1 uur op 24 wakker en alert maar toch wil ze nog vechten.

Ik wens je evenveel vechtlust toe om deze verschrikkelijke ziekte te overwinnen...

Gepost door: Spencerwoman | 16-01-11

dat zal altijd wel een moeilijke beslissing blijven denk ik. Zo wou mijn grootvader op een bepaald moment ook niet meer leven, tot hij in een fijn rusthuis terechtkwam waar hij nog 5 jaar dolgelukkig is geweest...En wat voor de ene pure ellende is, is dat niet voor een ander. En soms lijkt de ene dag het leven de moeite niet meer waard om het dan de volgende dag weer helemaal wel de moeite te vinden...Ik zou dus begot zelf niet weten hoe ik moest reageren moest ik zelf in zo'n situatie terecht komen. Helemaal verlamd zijn of zo, ik denk dat ik dan ook er de brui aan zou geven...Maar kanker? Dan denk ik dat ik ook tot het bittere eind zou blijven vechten...

Héél véél sterkte morgen Mario!! Hopelijk heb je er niet te veel last van achteraf!

Gepost door: Ruthje | 16-01-11

Ik riep vroeger vaak dat als me dit of dat zou overkomen, ik zus of zo zou reageren. Ondertussen heb ik echter enkele echte crisisituaties meegemaakt en nu weet ik zeker: je weet pas hoe je reageert als je het echt meemaakt. En vaak is dat toch anders dan je zelf voorspeld had. Hoe raar dat ook is. Sindsdien ben ik voorzichtiger met mijn woorden.

Goed dat het morgen al je tweede beurt is! Hopelijk gaan de komende weken even snel voorbij! Toi, toi, toi!

Gepost door: Sandy | 16-01-11

Mario, je mag echt niet gaan denken dat alles gaat slecht aflopen , je moet positief blijven zoals we je echt kennen ,dat is de spirit om te genezen ,GENEZEN !!!!!!!!!!!!! niet voor half of zo helemaal ! en dat zal ,zoal Kaat zegt je hebt een Haas nodig maar je hebt er wel meer dan een ,wij allemaal willen je hazen ! dus kop op en tanden erin !

Gepost door: Katrien | 16-01-11

Of je nu positief of negatief denkt over het verloop van de ziekte. Wat je ook doet : blijf positief in het leven staan !! Die man met de hamer heb je al vaak overwonnen dus waarom nu niet ?

Gepost door: Bjorn Paree | 17-01-11

Hey Mario

veel succes morgen. Ergens kan ik je wel volgen maar het onderwerp euthanasie is een gevaarlijk onderwerp. Natuurlijk mag je er je eigen mening over hebben maar ik ben het in deze niet helemaal eens met je. Ik vind niet dat het aan iemand is om te beslissen of het leven moet stoppen want waar ga je een grens trekken... Zeer moeilijk hoor. Maar ergens snap ik je wel... Ik heb mijn grootmoeder destijds ook met zware dementie gezien... Op een gegeven moment heb ik aan mijn vader gezegd dat ik niet meer op bezoek naar het rusthuis wou... Waarom... Ik had het beeld van een fiere mevrouw die voor ons naar de bakker ging toen we bleven slapen en daar zat iemand die niemand nog herkende, steeds hetzelfde zei en in een eigen leventje leefde... en dat was niet het beeld dat je als 20-jarige van je grootmoeder wenst maar tja, is het dan aan ons om te beslissen of dit leven mag stoppen...

Anyway, veel sterkte en succes... Ik vind het ongelooflijk knap van je dat je er zo positief tegenaan kijkt. Als je dit zelf niet hebt, is het moeilijk in te schatten hoe zwaar het wel is. Als je terug de oude bent, wil ik samen met je aan de start staan, al was het voor een kidsrun! :-)

Gepost door: Steve | 17-01-11

De commentaren zijn gesloten.