24-03-12

De eerste zonneschijn ....

de eerste zomerdagen van het jaar . Het is hier niet anders dan waar ik vroeger woonde , maar met dit weer verander ik helemaal van stemming . Ook de klanten in de winkel zijn veel gemoedelijker . Ik zelf probeer deze dagen al mijn vrije tijd buiten door te brengen . Klusjes zoals de tuin die ik onder handen neem . Allee tuin.......een redelijk grote siervijver die nog aangepand moet worden . Maar ik ben brgonnen met het afspuiten van de betonnen platen . Die zagen er echt niet meer uit . Hedlemaal groen geworden , maar nu weer zo goed als nieuw . 

Maar ook zoals nu gewoon genieten met de laptop , de krant , een tasje koffie op ons teras . De vissen die vechten om eten en daarbij de nodige show verkopen , echt leuk om naar te kijken .

Morgen vroeg vertrek ik weer samen met stefke voor ons wekelijkse toerke lopen . Een dikke 12 km mogen het zeker zijn voor mij . Rustig tegen 5.30 min/km  . Onder tussen zit ik ook een beetje verveeld met been krampen . Zo achteraan mijn bil . En niet met steken die op en af gaan , maar een constante zeurende pijn of nog beter te vergelijken met stijf na de marathon .

Ik loop te weinig denk ik !! :-)

Nu maandag zijn wij uitgenodigt door een firma die hier levert om de kazerne van kleine breugel te gaan afzien met vip kaarten voor een diner daar ter plaatsen . Kijk er al naar uit . Heeft me deze week wel veel werk beazorgd door dat ik deze dag er a uit oest werken om dus maandag vroeg gedaan ge hebben .

En nu buiten slapen se om straks toch een beetje fit te zijn .

Ik wens alle sportievelingen die nu of binnekort weer een grootse prestatie gepland hebben , heel veel succes ! En mogen julie allen je doel berijken !!

12:33 Gepost door marathonmanneke | Commentaren (2) |  Facebook

13-03-12

Het leven als zelfstandige na 2 maanden . Hoe is de gezondheid ?

Waar begin ik ?

Op 2 januari zijn we dus oficieel opengegaan en het was meteen een schot in de roos . Veel volk over de vloer gekregen , al moet ik toegeven dat ik nog meer volk verwachte . Een 150 mensen waren er meer geweest dan gewoonlijk , ik schatte een 200 - 250 . We waren uitverkocht , en dat is wat teld .

Het was hectich de eerste 2 - 3 weken . Een bakkerij die van 3 werkkkrachten op mij alleen valt , was toch iets dat ik ferm onderschat had . We maakten vroeger amper 7 - 8 uurtjes per dag en met een berekening die ik maakte zou ik met een 13 - 14 uren per dag dat moeten opgevangen hebben maar door de toegenomen drukte werden dat vlug 16 - 18 uren zonder al te veel eten tussen door . Dit was goed voor efkes , maar hiervoor moest een oplossing komen . Het bedrijfsplan voorzag een gast en een poetsvrouw , maar ik wilde die kost in mijne eigen zak steken . Het intrim bureau werd ingeschakeld en al zeer vlug kwam er iemend langs . De voorwaarden waren simpel . Willen en kunnen werken , dus echte ervaring mocht maar was geen vereiste .

20 jaar was die gast die kwam opdagen , met een behoorlijke zwoelle jeugd achter zich 

. Echt zonder te overdrijven ......ik dacht dat ik alles al gezien had op gebied van sukkelaars , maar weer vergiste ik me . Die gasten hebben zelfs thuis nooit iets gedaan . Om gaan met een aardappel mesje is de beste test  . Een appel schillen lukt echt niet . En ik veronderstel toch dat ze dat thuis toch weleens eten . Wie schild die dan ? Brood in de rekken laden is gewoon een soort band werk , en dat gaat veel maar ook veel trager dan normaal zou moeten . Maar ik trooste me toch een beetje dat ik er toch een uurtje vroeger mee gedaan had dan voordien . :-)

Na 4 dagen zag hij het niet meer zitten en stapte op . Een dag later kwam de intrim met nog een gast van de bakkkersschool aandraven . Ook 20 jaar . Ik ben gered dacht ik , erger kan deze niet zijn ......

Bij zijn sollisitatie kwam hij met zijn mama , die deed het woord voor hem . Ik vroeg haar of ze straks ook mee opstond om alles te verwoorden voor haar zoon ? Ôp uiterlijk mag ik niet afgaan , dus dat deed ik nu ook niet , maar al wel ferme twijfels . 120 kg  woog die gast , en bij 3 keer een trapje van 25 cm op te stappen was hij al bijna buiten adem . Deze was nog erger . Na 3 dagen hield hij het voor bekeken . Dus stond ik er weer alleen voor . 

Dan zelf via via op het spoor gekomen van een werkzoekende bakkersgast met 20 jaar ervaring . Met een goede verloning is dus iedereen te overhalen . Hij is heet die ik zocht en nodig had . Nu is alles op zijn pootjes terecht gekomen . Ik kan me volledig toeleggen op het uitbouwen en verfijnen van alles . Zo maak ik nu een zelf ontworpen recept van brood met de naam FEMSA BROOD  , van femke en sanne mijn 2 dochters . Het is een super licht brood dat makkelijk verteerbaar is en zeer lang vers blijft . Weer een schot in de roos en dadelijk het best verkopend brood onder de speciale soorten . Er zijn klanten die hier dagelijks voor langs komen .

Zo was er ook het stokbrood dat me al lang niet naar mijn goesting was , dus ook daar heb ik een paar aanpassingen gedaan , terug naar de goede oude tijd . Ik mag van geluk spreken dat ik nog gewerkt heb met de vader , dus de stichter van bakkerij meeus . En geloof me , die kon bakken . Deze leerschool komt nu weer naar boven . 

Ons Peggy is ook al helemaal ingewerkt. Ze doet het buiten al mijn verwachtingen zeer goed . De samenwerking met de andere winkelmeisjes verloopt zeer goed . Eigenlijk zitten hier twee gelukkige mensen .

De gezodheid is ook prima, al hebben we al spannende dagen  gehad . De petscan gaf aan dat er iets was op mijn ribben , terwijl er in augustus nog niks te zien was . Eerst een foto ervan nemen waar geen ontsteking of breuken op te zien waren . Dan ne scan , en die gaf aan dat ik mijn tweede rib gebroken had , terwijl ik niks van pijn had of mij niet dadelijk een val of dergelijks kon herrinneren die dat zou veroorzaakt hebben . Dus dat zou die verkleuring op de pertscan aangeven . Toch moest ik nog een Mr laten nemen . De dokter wil absolute zekerheid .....waarom dan niet dadelijk een Mr , vraag ik me af . Maar de uitslag was goed , en daar draait het om .

Het lopen is in vergelijking met vroeger bijna niks meer . allee niks ......vroeger een 80 km per week en nu een 35 km , dus bijna niks meer . Maar ik ik geniet nu dubbel van elke km die ik loop . Stefke speeld ierin ook een grote rol . Met hem samen lopen op zondag ie echt iets waar ik naar uitkijk . Het is op deze moment zo wat het enige sociale contact dat ik heb en dat is nu wel het enige dat ik een beetje mis , het contact met vrienden . Naar de club gaan komt er zo niet meer van . Het zou kunnen , maar samen aan tafel zitten om te eten is net ietsje belangrijker .

In de toekomst zou ik toch weer meergaan trainen . Want mijn eerst volgende marathon is voor 2014 - 2015 , dus nog 2 - 3 njaar wachten , maar dat geef ik nog niet op .  

 

 

21:32 Gepost door marathonmanneke | Commentaren (5) |  Facebook